<p>W tym fragmencie apostoł <em>Jakub</em> nazywa pewnych ludzi &bdquo;cudzołożnikami&rdquo; &ndash; nie mając na myśli dosłownego aktu cudzoł&oacute;stwa, lecz raczej duchową niewierność wobec Boga. Stawia nas on w obliczu szokującej prawdy: bycie przyjacielem świata oznacza bycie wrogiem Boga. Co jednak oznacza to stwierdzenie?</p>
<p><strong>Przyjaźń ze światem</strong></p>
<p>Przyjaźń ze światem nie oznacza po prostu posiadania przyjaci&oacute;ł, kt&oacute;rzy nie są chrześcijanami. Chodzi raczej o przedkładanie miłości do spraw tego świata nad miłość do Boga. Wiąże się to z rozdarciem w kwestii lojalności: pr&oacute;bujemy bowiem podobać się Bogu, a jednocześnie staramy się wpasować w otoczenie i zyskać akceptację świata. Gdy czujemy presję, by p&oacute;jść na kompromis w kwestii naszego duchowego postępowania dla zdobycia społecznej akceptacji, nasza przyjaźń z Bogiem zostaje wystawiona na szwank.</p>
<p><strong>Wrogowie Boga</strong></p>
<p>Będąc przyjaci&oacute;łmi świata, stawiamy się w pozycji wrogiej wobec Boga. Zamiast koncentrować nasze oddanie na Nim, skupiamy się na świecie &ndash; na jego pragnieniach i oczekiwaniach. Czujemy się komfortowo, gdy nasze poglądy są akceptowane i uznawane przez społeczeństwo za normalne, lecz odczuwamy niepok&oacute;j, gdy nasze przekonania r&oacute;żnią się od pogląd&oacute;w otoczenia. W tym sensie nasza uwaga przesuwa się z Boga i Jego planu dla naszego życia na chęć zadowolenia innych i zdobycia ich aprobaty.</p>